Yıllar Sonra AVŞA (2 ağustos 2018)

Yeni İzlenimler

Bendeki ADA tutkusu bitmez, dünyanın neresinde olursa olsun adalara deli oluyorum, paranoyak şizofrenler gibi bir ruh halim olsa gerek ADA’da büyük rahatlık hissediyorum, sanki bütün arazi evim gibi.

AVŞA ise ayrı bir sevgiye sahiptir kalbimde. İş hayatımın en yorucu ve bunaltıcı “bir döneminde” iki günlüğüne gitmiş (ve bunu da yazmıştım, gezi notlarımın eskilerinde bulabilirsiniz); kafamı tümüyle temizlemiş, son derece keyifli zaman geçirip hala üzerine gül koklayamamışımdır. Sonra defalarca gittim, yılda iki hatta üç kere. Ancak 2005 yılının Temmuz ayının 24’ünde İstanbul’a dönerken yaşadığımız ve tarihe geçmiş büyük fırtına (ki o gün İstanbul’da da elektrik kesintisi olmuştu) beni adadan kopartmış bir daha gidememiştim. Zira tam yedi saat dalgalarla boğuşmuş 450 yolcusu bulunan feribotta (denizotobüsünde) yerlere serilmiş insanlara ayakta kalan dört beş yolcu ve personelle yardım etmiş, helak olmuş, ölümü kusursuz ensemde hissetmiştim. Kabus, Yenikapı’ya geldiğimizde de bitmemişti zira tüm İstanbul’da elektrikler kesikti! Bostancı’ya vardığımızda ise henüz gelmişti ve vakit gece yarısını çoktan geçmişti.

1999 büyük Körfez Depremi’ni yaşamış biri olarak bu yolculuğu 17 Ağustos felaketinden yeğ tutarım, o derece korkunçtu.

Tabii son 10-15 yılda ülkemizde yaşanan değişikliklerden etkilenip etkilenmediğini merak ediyordum, yozlaşma ne mertebedeydi açıkçası benim için önemliydi. Çevre felaketini ne boyutta yaşıyordu, kirlenme ne derece artmıştı, betonlaşmadan nasibini almış mıydı vs.

İlk değişimi ve olumsuz etkilerini Büyükşehir Yasası sonrası belediye vasfını yitirmesi ve Marmara Adalar ilçesine dönüşmesi bir nevi o ilçenin belediye yönetimine maruz kalması şeklinde özetleyebilirim. Bu arada adanın kuzeydoğusundaki Yiğitler Bölgesi’ne yat limanı-marina yapılıp BETON ile güzelleştirildiğini söyleyebilirim.

Merkeze gelince. Feribottan indiğimde kendimi sahil hattına
atıverdim ama karnım da öylesine açtı ki, dayanamayıp sahildeki Rıhtım Cafe-Restoran’a girdim oturdum… Kafede oturduğum yerde ayaklarımı uzatsam denize dokunacaktı ve o nokta, iskeleden güneye doğru uzanan uzun plajın başlangıç noktasıydı. Hatırı sayılır bir kalabalık denizin içinde, poyrazın da güzel etkisiyle tertemiz sularda serinliyordu. İnsanları seyrederken sipariş ettiğim menemenim geldi, kızarmış ekmekle yumuldum, lezzeti enfesti. Sonradan ahbap olduk personelle ve mekanın iç kısmı alkollü, sahil kısmı ise alkolsüzmüş; bu bilgiyi aldıktan sonra kalktım ve dönüşte uğrayıp kahve içeceğimi söyledim.

İlk işim adaya damgasını vuran ve benim de pek sevdiğim ADA KARASI üzümü şaraplarının satış noktalarına gitmek oldu. Yıllar önce Bortaçina Şarapçılık’ın üretimi olanlarına bayıldığım bu şarabı Büyülübağ Firması da yapıyor, onların da mağazası var ama ben illaki Bortaçina diyor ve satın almak için adaya gelmekten başka çarem olmadığını biliyordum. Evet baklayı ağzımdan çıkarayım, Avşa’ya Bortaçina Ada Karası şarapları için gittim.

Bortaçina’nın Yiğitler’de şarap restoranı da var, adadaki her içki markette de markanın ürünleri satılıyor, fiyatlar uygun. Ben merkezi bulup satış sorumlusu hanımefendi ile uzunca sohbet ettikten sonra istediğim şarapları onun da önerisiyle seçtim ki bu esnada firma yetkilisi sohbetimizi duydu. Ben adaya artık İstanbul’da bulunmayan Bortaçina’lar nedeniyle geldiğimi söylediğimde adam kulaklarına inanamadı. Epeyce ilgi ve merak uyandırmış olacağım ki, konuyla ilgili nereyle nasıl temas kuracağımın bilgisini bana verdi ve paketlerimi elime tutuşturdu. Yüküm 7 kilogram, taşınacak gibi değil ve ben daha merkezde turlayacağım. Hemen Rıhtım Cafe’ye döndüm, paketlerimi emanet ettim ve çıktım, başladım dolaşmaya.

En önemli gözlemim feribottan indiğimde duyduğum yosun ve deniz kokusu oldu, başım döndü mutluluktan. İstanbul’da deniz kıyılarında duyduğunuz, lağım ve çürük yumurta kokusu oluyor yıllardır. Özlediğim o kokuyu, çocukluğumun o deniz kokusunu, kışın mayolarımı çıkartıp kokladığım zaman duyduğum o kokuyu yıllar sonra yeniden duymak rüya gibiydi.

Sevindirici bir haber vereyim ADA’nın merkezi eskisinden daha güzel olmuş, evler daha bakımlı hale getirilmiş, motel ve pansiyonlar restore edilmiş, arkalara doğru yeni inşaatlar yapılmış ama doğa katledilmemiş, temiz ve bakımlı yollarla bağlantılar düzenlenmiş. Araba geçince toz kalkmıyor, bu bile olumlu.

Sokaklar birbirinden güzel, daracık ve çiçeklerle, çamaşırlarla kaplı. İnsanın içinden yalınayak yürüyesi geliyor, bu arada belirteyim çıkmaz sokak sayısı epeyce fazla, gidiyor ve gerisin geriye dönmek zorunda kalıveriyorsunuz, telefonunuzun harita-konum özelliğinden yararlanın.

Her sokağın köşesinde kenarında oturmuş kadınlar, erkekler, gazete kitap okuyanlar, kahvaltı edenler, kahvesiyle sigara içenler, manzaralar hayli güzel. Rahatsız etmemek için onları fotoğraflayamadım.

Hava hatırı sayılır derece sıcak ama İstanbul’dan daha az nemli olduğundan çok zorlanmasam da güneş beni biraz yordu. Trabzonlu bir manavdan bahçe domatesleri aldım, Avşa Pastanesi’nden kurabiyeler aldım, topu 1TL.den şahane dondurma alıp yedim (İstanbul Moda- Ali Usta’da topu 6TL).

Karnımın acıkmadığını hissettim oysa niyetim güzel bir yemek yemekti. Yumurta tok tutmuştu, dondurmaydı, kurabiyeydi derken iyice tıkanmıştım. Dönüş feribotu saat 15.00’da idi ben de yemekle kaybedeceğim süreyi dolaşmaya ayırdım.

Giyim mağazalarını da dolaştım böyle yerlerde çok şık ve güzel şeyler bulunuyor, çok beğendiğim bir elbiseyi büyüğü yok diye alamadım, takıcılara baktım, çömlekçileri gezdim, sahil boyunun muhtelif yerlerini fotoğrafladım. İyice yorulunca da eşyalarımı bıraktığım kafeye döndüm, buz gibi soda ve Türk kahvesi isteyerek son dakikalarımı geçirdim.

Açıkçası toplumun 90’lı yıllarla yozlaştığı ve liberal züppeliği nedeniyle burun kıvırdığı Avşa bana yine çok iyi geldi. Akdeniz, Ege sayfiyelerinde suyu 15, kahveyi 25liraya içme korkusu ve tedirginliği ile gezerken çok geriliyorsunuz ama burada öyle bir şey yok. Yine dediğim yerlerde sokakta yürürken “acaba neremi kıro bulacaklar” endişesiyle trendy kıyafetlere bürünmeniz Avşa’da hiç gerekmiyor. Çuvalla para ödeyip girdiğiniz yapış yapış beach’ler de yok burada. Denizle bütünleşmek işkence değil, her yer sizin. Ayrıca samimi, naif, mutedil, gözü tok, küçük şeylerden mutlu olan insanların içindesiniz. Çocukluğumun deniz insanları, yapmacık değil, yapay değil. Hava temiz, gürültü yok, insanlar saygılı, daha ne diyeyim ne isteyim.

Her neyse 2018’in Avşa’sı bu kadar. Umarım anlatabilmişimdir, özür dilerim bu sefer Mavikoy’a gidemedim, artık bir dahaki sefere.